Ik geloof niet dat ik eerder een recensie geschreven heb voor een bordspel, maar hier komt dan toch de eerste.
Voor mij is de winter de periode bij uitstek voor het spelen van spelletjes. Vooral in een winter zoals we die nu beleven heb ik sterk de behoefte om de kachel een paar graadjes omhoog te zetten en lekker met vrienden en huisgenoten een spelletje te doen. Een spel dat momenteel populair is hier in huis is Carcasonne. Ik heb de “Overzee” versie.
Gisteravond hebben we de film “Karol: A Man Who Became Pope” uit 2005 gezien in de pastorie. Het was een filmavond georganiseerd door de studentenparochie St. Augustinus in Groningen. Eerlijk gezegd had ik er geen echte verwachtingen bij. Ik zat daar omdat ik meegeholpen heb met organiseren, niet omdat ik dacht dat Johannes Paulus II (die voor hij paus werd als Karol Wojtyila door het leven ging) zo interessant vond. Maar dat beeld is volledig herzien! Ik had niet gedacht dat de film zo’n grote indruk op mij zou maken en dat ik zo geïnspireerd door zijn voorbeeld het parochiehuis zou verlaten!
Ik maak er geen geheim van dat ik een echte freak ben wanneer het op hebbedingetjes (gadgets) aankomt. Dingen waar je niets aan hebt, of die niet echt iets toevoegen aan wat je al bezit, maar die wel aardig zijn om te hebben. De website waar ik mijn hart hiervoor het beste kan luchten is ThinkGeek. Verzin iets idioots, zij hebben het. Ik kan dus gerust zeggen dat ik de meeste idiote dingen die je kunt kopen op het internet wel gezien heb. Van een USB-Koffiemok warmhoud plaatje tot een cassettedrive voor in je PC om bandjes naar MP3 om te zetten.
Via Engadget kwam ik op een site waar ze ook van dit soort spul kopen, alleen is hun doelgroep iets jonger, tenminste dat hoop ik. Mijn ogen werden gemarteld met een ‘Bling Bling Muis’ in de kleuren babyblauw en Hello Kitty Roze (en dan met en zonder bloemetjes), een USB geheugenstick vervormd als een ‘neck juweel’ (met een grote nepsteen à la ‘Bling Bling’), een USB hub in schildpadvorm (een plastic schildpad met een vakje in het midden en aan alle kanten USB poorten waar je apparaten op kunt aansluiten, magnetische ’superhero pixels’, wat lijkt op een soort Ministeck. Ik weet niet wat me het meest shockeert… de troep zelf of het feit dat er een markt voor lijkt te zijn…
Zonet was ik bezig om wat feeds te lezen met het nieuwe programma Times Feed Reader, dat onderdeel was van de MacHeist3 Bundle. Ik vind het een erg fijn programma. Ik ben op allerlei feeds gebonneerd, waaronder die van Engadget. Daar kondigden aan dat er nieuwe Wii motes verkrijgbaar zijn vanaf de zomer. De voorverkoop is onlangs gestart. Het product heet Riiflex. Ik denk dat deze dumbell-motes prima te combineren zijn met My Fitness Coach, waarvan ik de PC versie heb! Het zou gaaf zijn wanneer de programmeurs ze zouden combineren met de al bestaande opties. De dingen zijn wel duur, ze kosten $34,95 for 1 kg (2 lb.) gewichten en $39,95 ongeveer 2 kg (4 lb.) Ik vind het wel het meest geweldige spul voor een nerd/geek om het nuttige met het aangename te combineren.
Afgelopen weekend was ik eindelijk in staat om de laatste aflevering van Battlestar Galactica, Daybreak dl. 2 te kijken. Wees gerust als je het nog niet gezien hebt, ik zal het niet verpesten door het verhaal te verklappen. Ik had er echt naar uitgezien om het te kijken omdat ik wilde weten hoe alles zou aflopen en om te zien of mijn voorspellingen uit zouden komen. Nu alles afgelopen is heb ik er wat gemengde gevoelens aan overgehouden.
Laat me allereerst zeggen dat de het einde niet ontzettend slecht was ofzo. Ik moest zelfs huilen aan het einde, dat heb ik normaal nooit bij TV series. Ik weet ook niet precies waarom ik moest huilen, of dat nou lag aan de inhoud van de aflevering of aan het feit dat ik me plotsklaps realiseerde dat mijn zaterdagochtend nooit meer hetzelfde zal zijn: opstaan, koffie en ontbijt en de laatste aflevering van Battlestar Galactica kijken. Deze afleveringen zijn de laatste vier jaar een integraal onderdeel geworden van mijn leven en het is moeilijk om iets wat je dierbaar is te laten gaan.
Vrienden van mij praten al een tijdje over een nieuw spel dat ze op internet spelen. Ze konden er niet meer mee ophouden, het was zo verslavend, zeiden ze. Voor mij een reden om niet te beginnen aan die website.
Vandaag had ik niets te doen, ik zat op de bank met een hoop kussens tegen mijn rug aan, om maar te zorgen dat de rugpijn die ik had, nadat ik me tever had uitgerekt, zo snel mogelijk over te laten gaan. En wat doe je dan? Op een gegeven moment zijn alle blogs gelezen, en alle RSS feeds geleegd. Dus besloot ik me maar te wagen aan Bejeweled 2. Altijd goed in het kader van ‘research’ voor mijn weblog, toch?
Ik vind het een grappig en simpel spel dat wel iets weg heeft van Tetris. Je heb verschillende edelstenen in verschillende kleuren en vormen en het enige wat je hoeft te doen is zorgen dat je drie dezelfde op een rij krijgt. Dit doe je door te ruilen met naastgelegen edelstenen. Er zit geen snelheidselement in, dus je kunt op je dooie akkertje spelen en het spel wordt ook niet moeilijker. Als je je verveelt of even ergens moet wachten en niks om handen hebt is dit echt een leuke manier om de tijd te doden. En verslavend? Mwah, dat vind ik wel meevallen. Ik heb het nu regelmatig gespeeld, maar ik mis het niet als ik iets anders doe. Dus dat valt best mee. Probeer het ook eens!
Stephen Fry (een bekende Britse televisie persoonlijkheid) maakt al een tijdje van het steeds populairder wordende sociale netwerk “Twitter” waar je een beetje volgt wat je vrienden aan het doen zijn. Je kunt berichtjes van anderen doorsturen aan degenen die jouw volgen. Zo zag ik dat hij een ‘re-tweet’ stuurde van een youtube linkje dat hij gekregen had van een andere gebruiker. Het is een ‘commercial’ van Microsoft voor een nieuw product van hen dat nog in ontwikkeling is. Ze laten zien wat het is, hoe het werkt en wat je ermee kunt. Het programma heet ‘Songsmith’ en moet een directe concurrent worden van een razend populair muziekprogramma van Apple Macintosh: Garageband.
Huilen jullie al? Ik weet echt niet of dit wat gaat worden. Wat ik wel weet is dat dit meisje NOOOOIT meer zou moeten willen gaan zingen. Microsoft Songsmith: Garageband op een ontzettend FOUTE manier!
Afgelopen weekend was Mark hier en omdat we niets beters te doen hadden besloten we om naar de film te gaan. De enige film die enigszins interessant leek was “The Boy in the Striped Pajamas“, dus gingen we daar heen. De film gaat over de Tweede Wereldoorlog en ik vind het voor mezelf altijd wat ongemakkelijk om zo’n film te kijken. Ik ben namelijk van Duitse afkomst. De laatste jaren zijn de films een stuk genuanceerder en komt de Duitse kant van het verhaal, zoals ik die uit verhalen van mijn grootouders ken, meer tot zijn recht.
Zoals gezegd speelt de film zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en het perspectief ligt bij een jongetje van acht jaar oud die Bruno heet. Hij woont in Berlijn en heeft daar veel vriendjes, van de oorlog merkt hij eigenlijk weinig. Op een gegeven moment krijg zijn vader , die soldaat is, promotie tot officier. Hij wordt overgeplaatst naar het platteland voor een ‘belangrijke functie’. Wat die functie precies inhoudt wordt aan het gezin niet verteld. Vader moet geheimhouding aan zowel vrouw als kinderen zweren. Het enige wat Bruno ervan weet is dat het erg belangrijk is voor het land en voor de toekomst. Ze moeten verhuizen naar een nieuw huis.
Als ik zeg dat ik verstrooid ben, overdrijf ik niet. Het lijkt wel of mijn hoofd een zeef is tegenwoordig. Ik kan niet bijhouden wat ik ook alweer moest doen vandaag. Ik heb al een aantal dingen geprobeerd om de boel op orde te krijgen maar niks hielp echt. Ik heb gebruik gemaakt van de gratis service Remember The Milk, of de Takenlijstjes die bij elk e-mail programma geleverd worden. Ik heb zelfs aparte programma’s zoals Sunbird geprobeerd. Niets hielp.
Ik geloof niet dat ik eerder een recensie geschreven heb voor een bordspel, maar hier komt dan toch de eerste.
Ik maak er geen geheim van dat ik een echte freak ben wanneer het op hebbedingetjes (gadgets) aankomt. Dingen waar je niets aan hebt, of die niet echt iets toevoegen aan wat je al bezit, maar die wel aardig zijn om te hebben. De website waar ik mijn hart hiervoor het beste kan luchten is 
Zonet was ik bezig om wat feeds te lezen met het nieuwe programma 
Vrienden van mij praten al een tijdje over een nieuw spel dat ze op internet spelen. Ze konden er niet meer mee ophouden, het was zo verslavend, zeiden ze. Voor mij een reden om niet te beginnen aan die website.
Ik weet echt niet of dit wat gaat worden. Wat ik wel weet is dat dit meisje NOOOOIT meer zou moeten willen gaan zingen. Microsoft Songsmith: Garageband op een ontzettend FOUTE manier! 
Afgelopen weekend was 
Nieuwe Reacties