Tijdens de Kerstperiode zag ik ergens op een nieuwssite een bericht over een nieuwe campagne, opgezet door twee zussen in Londen: Abi en Emma Moore. De campagne heet “Pink Stinks” (Roze is stom). Het doel van de campagne is het boycotten van roze speelgoed voor kleine meisjes en ze varen uit tegen alles dat vrouwelijke rolpatronen bevestigt. Ze laten op hum website een alternatief rolpatroon zien, dingen die vrouwen ook bereiken, zoals een bekend schrijver zijn, of wetenschapper. Ze hebben namelijk het idee dat kleine meisjes die zich als prinses verkleden, van roze houden en roepen dat ze later de vrouw van een beroemd, rijk iemand willen zijn, dit ideaal tot hun volwassenheid volhouden. Ik citeer even wat van hun website:
PinkStinks aims to counteract the slurry of media obsession on women who are ‘famous’, ‘thin’ ‘rich’ or ‘married to famous men’, by celebrating those women that we see as inspirational, important, ground-breaking and motivating. On these pages we’ll point you in the direction of some of those women … some from history, some just starting out, from all walks of life. It’s amazing how great they are, and when they’re brought together in a list like this there’s a real power to them, that can only serve as an uplifting inspiration.
Zoals ik al zei, ze willen dat tegengaan door ‘alternatieven’ te bieden en tegelijkertijd spuien ze hun gal over het fenomeen dat er onder kleine meisjes van een jaar of 5 dat ideaal bestaat van zich willen uitdossen als een klein prinsesje, roze speelgoed hebben en ook voornamelijk roze kleding dragen. Ze storen zich eraan dat die kleine meisjes daartoe “gedwongen” worden, door de ouders, maar vooral door de maatschappij en door de fabrikanten van speelgoed. Ze doen het misschien niet expliciet, maar wel impliciet. Wat ze lijken te denken is dat de hele maatschappij de ouderwetse (en daarmee slechte) rolpatronen weer gedwongen wil inprenten bij kleine kinderen. En indoctrinatie is natuurlijk fout.
Wat ze zich niet lijken te realiseren is dat ze zelf precies hetzelfde doen: ze willen meisjes dwingen een ander soort rolpatroon te volgen en andere keuzes wat betreft speelgoed en kleding te maken. Maar omdat deze keuzes meer feministisch zijn, zijn ze goed, want het is modern en eigentijds. En wat ik net ook al schreef: daaronder lijkt te foute aanname te liggen dat meisjes die als klein kind prinsesjes willen zijn, van roze houden en allemaal roze barbie-spullen hebben zullen eindigen als een soort Paris Hilton als ze daartoe de kans krijgen. Ik noem dat een foute aanname, omdat je, als je rond kijkt, bij moderne jonge vrouwen helemaal niets van dat alles ziet. Terwijl ik weet dat wij als kind allemaal door die fase gegaan zijn. Zelfs ik, terwijl ik niet bekend sta als de meest feminiene persoon in mijn vriendenkring. Dat gaat allemaal over, echt waar.
Lees meer…
Kleding waarin je je goed voelt…
Ik had voordat ik daadwerkelijk kennis maakte met Fair Trade kleding twee vooroordelen: ten eerste dat het saai stoffig, geitenwollensokkenkleding is (zeg maar een jute zak met een touw om je middel) én dat áls je ‘verantwoorde’ kleding koopt, het vast ontzettend duur zou zijn. Hoewel ik het principe van Fair Trade een warm hart toedraag, zag ik mezelf niet in ‘organische’ kleding rondlopen die minstens tien jaar achterloopt op de mode. Totdat ik op CNN een documentaire zag over Conserve India.
Lees meer…
Een e-mailwisseling
Ongeveer een week geleden plaatste ik een log over ‘chocoladeslavernij’. Naar aanleiding daarvan én van het feit dat ik geen Fair Trade chocola kon kopen bij Albert Heijn (wel tig soorten ‘unfaire’ chocola, waaronder een enorme lading paaseitjes), stuurde ik een e-mail naar hun klantenservice:
Geachte mevrouw, meneer,
Dat het bijna weer Pasen is, kan bijna niemand ontgaan. Bij AH kun je uit veel soorten paaseitjes, chocolade paashazen enzovoort kiezen.
Mijn vraag gaat ook over chocolade bij AH. Ik heb gekeken bij de eitjes, repen etc. en kan daar geen chocola met Max Havelaar of ander ‘fair’ keurmerk bij vinden. Op de reep van AH Biologische chocola staat wel dat het zonder bestrijdingsmiddelen geteeld is, maar er staat niks over de arbeidsomstandigheden van de boeren.
Dat vind ik erg jammer, want nu moet ik speciaal voor chocola naar de Fair Trade Original winkel en het was zo handig geweest als ik faire, “slaafvrije” chocola bij Albert Heijn kon kopen.
Jullie verkopen wel Fair Trade Hagelslag (puur), maar verder geen chocoladerepen van Fair Trade, misschien een tip om het assortiment daarmee uit te breiden?
Met vriendelijke groeten,
Inge.
Hierop kwam (na enige tijd) de volgende reactie:
Lees meer…
Vrolijk Pasen?
Een tijd geleden was er een enorme rel rond het RVU televisieprogramma ‘Keuringsdienst van Waarde‘. Dat kwam doordat het onderwerp van één van de afleveringen nogal controversieel was. Alle kranten, tijdschriften, zelfs internationale media zoals de BBC doken erop. Er werd een kort geding aangespannen tegen de de maker van de aflevering, die ijverde voor ‘Slave Free Chocolate’. Men was bang voor concurrentievervalsing. De programmamaker van de RVU won de rechtszaak.
Er druppelen vaker berichten binnen over verschrikkelijke toestanden bij het vervaardigen van halffabrikaten van chocolade. Vooral in West-Afrika (Ivoorkust en Ghana) zijn de werk- en leefomstandigheden van de arbeiders verschrikkelijk. Meer dan driekwart van de cacao is afkomstig van kleine gezinsbedrijfjes die er bijna geen geld voor krijgen. Enkele tienduizenden kinderen werken onbetaald mee aan de cacaoteelt. Dit komt neer op slavernij en uitbuiting. Puur en alleen omdat we in Europa te beroerd zijn om een eerlijke prijs voor dit soort luxe artikelen te betalen…
Lees meer…
In de Elsevier staat een commentaar over het zelf betalen van de Master door studenten. Ik ben zelf student en heb daar wel commentaar op. Het hele artikel is hier te vinden.
Het is al tijden een hot item: de studiekosten en vooral de studieduur van studenten aan het hoger onderwijs. Men wil graag snijden in de kosten en ‘efficiency’ is een veelgehoorde term. Om het studeren rendabeler te maken worden er al jarenlang allerlei dingen bedacht, maar niets lijkt echt te helpen.
Vroeger, in een ver en grijs verleden duurde studeren acht jaar en had men gedurende de studie recht op een bijstandsuitkering. Gevolg: veel ‘eeuwige’ studenten. Dus dat werd afgeschaft.
Dus kwam er studiefinanciering. Aanvankelijk kreeg je een tempobeurs, waarbij de studietoelage die je kreeg aanvankelijk een gift was, tenzij je niet op tijd (binnen de gestelde tijd) klaar was, dan werd het een lening. Later veranderde dat in een prestatiebeurs: het was aanvankelijk een lening, maar als je goed presteerde (de helft van je punten haalde in je eerste jaar, minimaal), dan werd het een gift. Als je binnen 7 jaar (later: 10 jaar) afstudeerde werd de basisbeurs + de aanvullende beurs + OV-kosten omgezet in een gift. Merk dus op dat het hebben van een OV niet ‘gratis’ is, zoals veel mensen denken. Daar leen je als student ongeveer 1440 euro per jaar extra voor. Dus als je minimaal gebruik maakt van een OV, dan is het zelf aanschaffen van een NS-voordeelurenkaart of een busabbonement goedkoper. Een NS-voordeelurenkaart kost maar 55 euro per jaar + je krijgt 40% korting op je treinreizen, wat je ook buiten de ‘geldige’ uren van je OV-kaart hebt.
Lees meer…
Nieuwe Reacties