Ik zag zonet dat ik een e-mail gekregen heb met het verzoek van mijn pastoor om iets te ontwerpen voor een lezing die op 9 februari a.s. in de pastorie gehouden wordt. Wat vinden jullie ervan?
Met dank aan Fr. Tim Finnigan voor het vinden van de video en het plaatsen op zijn weblog. 
Eén van mijn goede voornemens voor 2010 is het opbouwen van een meer regelmatig gebedsritme. Ik doe wel de getijden, maar ik merk dat ik ook sterk de behoefte heb om apart voor bepaalde intenties gebedstijd vrij te maken. Heel vaak heb ik die drang wel, maar als ik dan ga zitten, dan weet ik opeens niet meer waarvoor ik allemaal wil bidden, met als resultaat dat het dan alle kanten opgaat, behalve de goede. Vandaar dat ik voor mezelf wat puntjes wil posten om me op te kunnen focussen. En misschien zijn er wel vrienden die meelezen die ook punten hebben waarvoor ze graag willen dat ik bid. Dus voel je vrij om dingen te posten hieronder als reactie. 
Intenties week 10-17 januari:
- Voor mijn familieleden die niet religieus zijn ingesteld, maar wel met allerlei dingen worstelen.
- Voor de Kerk in Nederland, dat men vertrouwen (her)vindt in haar herders en de moed om een missionaire kerk op te bouwen.
- Voor de ouderen, die erg veel hinder ondervinden van het (inmiddels) on-Nederlandse winterweer, dat ze zich toch verbonden voelen, ook als ze moeilijk ergens heen kunnen.
- Voor mijn vrienden die priester en/of religieus (monnik/non) zijn of willen worden. Dat ze de kracht en de moed vinden om het werk te doen dat God van hen vraagt.
- Voor SQPN, dat ze voldoende financiële middelen mogen vinden om hun evangelisatiewerk voort te zetten.
- Voor mijn vrienden die het zowel financieel als sociaal erg moeilijk hebben op het moment.
Ik geloof niet dat ik eerder een recensie geschreven heb voor een bordspel, maar hier komt dan toch de eerste.
Voor mij is de winter de periode bij uitstek voor het spelen van spelletjes. Vooral in een winter zoals we die nu beleven heb ik sterk de behoefte om de kachel een paar graadjes omhoog te zetten en lekker met vrienden en huisgenoten een spelletje te doen. Een spel dat momenteel populair is hier in huis is Carcasonne. Ik heb de “Overzee” versie.
Mijn broer stuurde me net deze video door. Ik wou dat ik erbij was. Het lijkt me fantastisch om een keer met een oude zeilboot dit uit te proberen.
Podcast: Play in new window | Download (2.1MB)
Eén van de artikelen die vandaag mijn aandacht trok was een artikel door Ray Tallis in het tijdschrift New Scientist. De titel van het stuk is: You won’t find consciousness in the brain. De schrijver is een geriater - als ik het goed begrijp - die een groot neurowetenschappelijk onderzoek geleid heeft en ook het één en ander over medische ethiek heeft geschreven. Hij betoogt dat wat wij aanduiden met ‘het bewustzijn’, niet noodzakelijkerwijs gelokaliseerd is in de hersenen. Dit is in feite een minderheidsstandpunt in de neurowetenschap die het idee bestrijdt het slechts een kwestie van tijd is dat wetenschap het mysterie van menselijk bewustzijn kan verklaren aan de hand van hersenactiviteit. De vraag is natuurlijk of dat zo is. Zou het zo simpel zijn? Je legt iemand onder een (f)MRI apparaat of je neemt een EEG af en je weet alles over iemand? Wanneer we hersenactiviteit zien of meten, betekent dat dat we meteen het bewustzijn te pakken hebben, of is bewustzijn iets anders?
… je de kinderen op de openbare weg voor je huis langs ziet schaatsen…
Tijdens de Kerstperiode zag ik ergens op een nieuwssite een bericht over een nieuwe campagne, opgezet door twee zussen in Londen: Abi en Emma Moore. De campagne heet “Pink Stinks” (Roze is stom). Het doel van de campagne is het boycotten van roze speelgoed voor kleine meisjes en ze varen uit tegen alles dat vrouwelijke rolpatronen bevestigt. Ze laten op hum website een alternatief rolpatroon zien, dingen die vrouwen ook bereiken, zoals een bekend schrijver zijn, of wetenschapper. Ze hebben namelijk het idee dat kleine meisjes die zich als prinses verkleden, van roze houden en roepen dat ze later de vrouw van een beroemd, rijk iemand willen zijn, dit ideaal tot hun volwassenheid volhouden. Ik citeer even wat van hun website:
PinkStinks aims to counteract the slurry of media obsession on women who are ‘famous’, ‘thin’ ‘rich’ or ‘married to famous men’, by celebrating those women that we see as inspirational, important, ground-breaking and motivating. On these pages we’ll point you in the direction of some of those women … some from history, some just starting out, from all walks of life. It’s amazing how great they are, and when they’re brought together in a list like this there’s a real power to them, that can only serve as an uplifting inspiration.
Zoals ik al zei, ze willen dat tegengaan door ‘alternatieven’ te bieden en tegelijkertijd spuien ze hun gal over het fenomeen dat er onder kleine meisjes van een jaar of 5 dat ideaal bestaat van zich willen uitdossen als een klein prinsesje, roze speelgoed hebben en ook voornamelijk roze kleding dragen. Ze storen zich eraan dat die kleine meisjes daartoe “gedwongen” worden, door de ouders, maar vooral door de maatschappij en door de fabrikanten van speelgoed. Ze doen het misschien niet expliciet, maar wel impliciet. Wat ze lijken te denken is dat de hele maatschappij de ouderwetse (en daarmee slechte) rolpatronen weer gedwongen wil inprenten bij kleine kinderen. En indoctrinatie is natuurlijk fout.
Wat ze zich niet lijken te realiseren is dat ze zelf precies hetzelfde doen: ze willen meisjes dwingen een ander soort rolpatroon te volgen en andere keuzes wat betreft speelgoed en kleding te maken. Maar omdat deze keuzes meer feministisch zijn, zijn ze goed, want het is modern en eigentijds. En wat ik net ook al schreef: daaronder lijkt te foute aanname te liggen dat meisjes die als klein kind prinsesjes willen zijn, van roze houden en allemaal roze barbie-spullen hebben zullen eindigen als een soort Paris Hilton als ze daartoe de kans krijgen. Ik noem dat een foute aanname, omdat je, als je rond kijkt, bij moderne jonge vrouwen helemaal niets van dat alles ziet. Terwijl ik weet dat wij als kind allemaal door die fase gegaan zijn. Zelfs ik, terwijl ik niet bekend sta als de meest feminiene persoon in mijn vriendenkring. Dat gaat allemaal over, echt waar.
Vandaag is het de feestdag van de heilige priester Karel van Sint Andries, beter bekend als Karel Houben. In Nederland is hij (nog) niet zo bekend, maar dat is wel anders in Ierland, waar er veel devotie voor zijn nalatenschap is. Misschien komt dat ook wel doordat hij nadat hij in 1850 to priester gewijd was, hij al in 1852 in opdracht van de Passionisten naar Engeland vertrok, en in 1857 naar Ierland. Hoewel hij dus Nederlander was, heeft hij nooit in Nederland gewerkt.
Hij werd als Karel Houben geboren op 11 december 1821 in Munstergeleen, Limburg. Hij trad in bij de Passionisten in België, waar hij dus in 1850 gewijd werd. Daarna werd hij heel bekend in Ierland, waar men hem al bij leven ‘de heilige van Mount Argus’ noemde. Ik weet niet waarom deze heilige een speciaal plekje heeft in mijn hart. Ik ben niet echt Nederlands, maar dat zal hij ook niet zo geweest zijn, als hij uit Zuid-Limburg komt. Misschien is het de connectie met de Passionisten, mijn patroonheilige, de heilige Gemma Galgani, voelde zich ook sterk aangetrokken tot die spiritualiteit.
Ik was al twee weken geleden van plan hierover wat te schrijven, maar de hele drukte rondom de Kerst en Oud & Nieuw weerhield me er van om er eens echt voor te gaan zitten. Normaal gesproken doe ik niet zoveel aan Kerstmis omdat ik er nooit wat aan vond. Het was voor mij een beetje een lege huls. Sinds ik katholiek ben en er ook echt inhoud aan het hele gebeuren zit, leer ik het steeds beter waarderen. Ik heb zowaar voor het eerst in mijn leven een eigen kerstboom staan in de kamer. Normaal gesproken is het voorbereiden van Kerst en Oudjaarsavond een hoop werk, maar het weer zorgde ervoor dat de afgelopen weken nog wat ingewikkelder werden. We werden namelijk bedolven onder een pak sneeuw. En dan bedoel ik ook VEEL SNEEUW.
Nieuwe Reacties